LAZARUS (Luke xvi)

19homo quidam erat dives et induebatur purpura et bysso et epulabatur cotidie splendide

 20et erat quidam mendicus nomine Lazarus qui iacebat ad ianuam eius ulceribus plenus

 21cupiens saturari de micis quae cadebant de mensa divitis sed et canes veniebant et lingebant ulcera eius

 22factum est autem ut moreretur mendicus et portaretur ab angelis in sinum Abrahae mortuus est autem et dives et sepultus est in inferno

 23elevans oculos suos cum esset in tormentis videbat Abraham a longe et Lazarum in sinu eius

**

19There was a certain rich man, who was clothed in purple and fine linen; and feasted sumptuously every day.

20And there was a certain beggar, named Lazarus, who lay at his gate, full of sores,

21Desiring to be filled with the crumbs that fell from the rich man's table, and no one did give him; moreover the dogs came, and licked his sores.

22And it came to pass, that the beggar died, and was carried by the angels into Abraham's bosom. And the rich man also died: and he was buried in hell.

23And lifting up his eyes when he was in torments, he saw Abraham afar off, and Lazarus in his bosom:

**

Innocent III, SERMO XXVI. DOMINICA NONA POST OCTAVAM PENTECOSTES. De rigore et benignitate Dei, de divite et villico, de vocatione Dei et ejus effectu, de debito et debitoribus, de tritico et oleo quid significent, de filiis saeculi et lucis, et de mammona iniquitatis. [MPL]

 [col. 427B] Homo quidam erat dives, qui habebat villicum, qui diffamatus erat apud illum, quasi dissipasset bona ipsius (Luc. XVI).

Qualiter autem haec parabola summatim possit intelligi, frequenter audistis. Quomodo vero particulatim intelligi debeat, nondum existimo vos audisse. Dimittamus ergo quod ab aliis est expositum, et prosequamur quod a nobis est exponendum. Deus igitur, quia justus est et misericors (Psal. CXIV), idcirco in hac parabola rigorem et benignitatem ostendit. Rigorem, quia dissipatorem villicum a villicatione removit; benignitatem, quia offensus a villico, prudentiam commendabat ipsius. Homo namque dives, est Christus, qui est dives in omnibus et super omnes (Rom. X): cujus <<est terra et [col. 427C] plenitudo ejus, orbis terrarum, et universi qui habitant in eo (Psal. XXIII).>> Villicus vero dicitur villae custos. Hic est rector Ecclesiae, qui debet villam, id est Ecclesiam, custodire. Multos autem villicos habet Christus; quia multos in Ecclesia rectores constituit, inter quos alius quidem bonus est, qui commendatur, cum dicitur: <<Euge, serve bone et fidelis, supra multa te constituam, intra in gaudium domini tui (Matth. XXV):>> alius autem malus, qui reprobatur cum dicitur: <<Serve nequam, omne debitum dimisi tibi, quoniam rogasti me; nonne oportuit et te misereri conservi tui, sicut et ego tui misertus sum? Et tradidit illum tortoribus, quousque redderet universum debitum (Matth. XVIII).>> [col. 427D] Talis hic erat villicus, qui diffamatus erat apud dominum suum, quasi dissipasset bona ipsius. In duobus enim et ex duobus reprehensibilis apparebat; et quia famam corruperat, et quia substantiam dissipaverat. Heu! quot hodie tales in Ecclesia praelati, qui cum deberent esse odor vitae ad vitam, facti sunt odor mortis in mortem (II Cor. II); et cum deberent esse dispensatores, ipsi sunt dissipatores effecti. Debet autem praelatus Ecclesiae nomen bonum habere, non solum ab his qui intus sunt, sed etiam ab his qui sunt foris (I Tim. V), id est non solum a domesticis, sed etiam ab extraneis. Non tantum a fidelibus, verum etiam ab infidelibus; ut habeat de bysso retorta vestem contextam (Exod. [col. 428B] XXVIII). Quia <<melius est nomen bonum, quam divitiae multae (Prov. XXII).